Rinske en Paul in Singapore

watch?v=T5HhB7v7Ugo

Na de verrassingsweek van Lodewijk, was het tijd voor een lang weekend voor Roos. Op 2 juli kwam zij aan en dat was ook de dag dat NL de kwartfinale WK voetbal speelde tegen Brazilie. Dus ‘s avonds togen wij, in het oranje, naar Chimes. Groot feest natuurlijk toen er werd gewonnen.
Verder een fijn en gezellig weekend met (natuurlijk) heerlijk eten (Japans, Chinees, Italiaans, Indonesisch), een Singapore Sling in het Fullerton, een massage voor Roos, winkelen, Starbucks, pedicure en Roos genieten van Tijn en Emma. Helaas vertrok Roos op 6 juli al weer, de nacht dat NL tegen Uruguay moest voetballen in de halve finale. Door het tijdverschil keken wij hier om 2.30 uur de wedstrijd, dit keer gewoon op de bank met een kopje thee. En zondagavond was het zover: NL in de finale tegen Spanje, weer om 2.30 uur. Om 20.15 uur in bed, om toch nog wat uit te rusten, en om 01.00 uur de wekker. Met hele kleine oogjes, maar natuurlijk wel in het oranje, naar Chimes, waar honderden andere Nederlanders zich hadden verzameld. Maar ook Singaporezen die NL kwamen aanmoedigen. Een gezellige sfeer, met helaas een minder goede uitslag voor het Nederlandse team. Helaas! Sommige mensen moesten huilen, anderen waren wel heel erg beteuterd. En wij? Wij waren om 05.15 thuis, en Emma werd een kwartier later wakker voor een fles, en Tijn om 07.00 uur. Met 3 uurtjes slaap was maandag een pittige dag!

Vorige week dinsdagmiddag zat ik nietsvermoedend te computeren, beide kindjes in bed, toen de schuifdeur openging. Normaal komt niemand zomaar naar binnen stappen, dus schoof ik mijn stoel achteruit om te kijken wie het was. Een tel moest ik even goed kijken naar de jongen die in de kamer stond en dacht: ik ken hem ergens van. Zo onverwacht dat ik even de kluts kwijt was, maar het was toch echt Lodewijk! Een verrassingsbezoek! Paul wist er wel van en had het een maand geheim gehouden! Ik was helemaal overdonderd en vergat zelfs Emma aan hem te laten zien die boven lag te slapen. Paul was in Saoedie-Arabie, dus voor mij sowieso gezellig om bezoek te hebben.
Helaas was Tijn ziek en zat ik op woensdag voor de 3e dag op rij met hem bij de arts. Hoge koorts die niet naar beneden ging, benauwd, 2 dagen niet gegeten en gedronken, en een halve kilo afgevallen. De kinderarts vond het dan ook beter hem op te nemen in het zieknhuis voor een infuus met voeding en antibiotica. Dus Lodewijks eerste vakantiedag werd doorgebracht in het ziekenhuis. Tijn knapte snel op maar moest een nachtje blijven, zodat wij samen knus in een kinderledikant hebben geslapen. Gelukkig was Paul weer terug en kon hij voor Emma zorgen. Donderdagochtend werd Tijn al vroeg ontslagen en konden we naar huis.
Met Lood gezellig gewinkeld, gewandeld, gezwommen, geluncht en naar het nieuwe casino geweest. Met een bezoek aan het Skypark bovenop het Sands hotel met mooi uitzicht over de stad en een waanzinnig zwembad. De inzet bij alle tafels in het casino was nogal hoog, dus weinig gegokt, maar bij het rad van fortuin toch een kleine winst gemaakt. Zaterdag had Paul met zijn team (uit Indonesie, Singapore en India) een dagje uit: lasergamen en bbq. Ik had een surprise babyshower voor Maud.
Een week vliegt voorbij, en gisteren zette ik Lood al weer af op het vliegveld. Maar over 8 weken zien we elkaar weer!

De eerste stempel in Emmas paspoort is gezet: Thailand! Afgelopen weekend waren we heerlijk met z’n 4tjes op Phuket. Phuket is maar 105 minuten vliegen en de kindjes gedroegen zich voorbeeldig. Een fijne villa, met eigen zwembad, een keuken, zitkamer, en 2 slaapkamers. Zo kon Tijn rustig slapen, en wij dus ook. We hebben nog een uitstapje gemaakt naar Pattong Beach (Costa del Sol van Phuket met veel sekstoerisme), waar wij nogal uit de toon vielen zonder tatoeages maar met dubbele kinderwagen. Ook bezochten we een Gibbon reservaat waar Tijn aapje Bobo geadopteerd heeft. Onze durfal heeft ook, onder luid geschater, bananen aan een baby olifant en haar moeder gevoerd. Verder brachten we onze tijd door aan en in het zwembad en op het strand. Heerlijk!
Verder stond Singapore blank door zware regenval en is Paul in de afgelopen maand in Dubai, Abu Dhabi, Zwitserland, Iran en Saoedi Arabie geweest.
Emma gaat intussen fluitend door het leven. Is al 12 weken, lacht naar iedereen, vertelt hele verhalen, en geeft aan wanneer ze wil eten of slapen. Een zonnetje!

Hoe mooi, lief, leuk en indrukwekkend een dochterje ook is het normale leven komt uit eindelijk weer gewoon op gang. Na 2 weken heerlijk thuis met de dames en Tijntje moest ik weer aan de slag.

Het begon wat raar op 18 April want een tripje naar Argentinie ging niet door vanwege de uitbarsting van de Eyjafjallajökull wat mij goed uitkwam, maar Maartje, Geesken+Martin wat minder.

In plaatst daarvan besloot ik mijn tijd nuttig te gebruiken door een nieuwe markt aan te boren voor Noble in de vegoils: het Midden Oosten. Weer eens heel wat anders dan continue naar China en/of India en dus een mooie uitdaging. 1 week UAE in de woestijn was succesvol zowel zakenlijk als wat visa betreft. Visa? ja ik had een visum nodig voor de week erna want ik ging naar Iran. Geen ambassade in Singapore dus een ambtenaar die me tot 3 keer toe vroeg terug te komen met de mededeling:”you are not a Dubai citizen so please go to your own ambassy as I can not help you”, maar uitendelijk door vriendelijk te lachen, insha Alah, shoekran, thank you very much blablabla toch door de knieen ging en mij mijn papiertje gaf. UAE is leuk maar was niet nieuw, Iran was dat wel.

3 dagen na terugkomst in Singapore weer op het vliegtuig terug richting Dubai (met Emirates, ongeloofelijk wat een toppers, nog beter dan SQ!) om midden in de nacht over te stappen naar Tehran. Toch raar dat je naar een land gaat waar je alleen maar slecht over leest, dat de wereld beschrijft als een schurkenstaat en waar alles fout zou zijn.

Maar zoals al eerder in andere landen (Myanmar bijvoorbeeld) wat een verschil als je er eenmaal bent. Alles was goed (binnen 10 minuten van landen tot in de taxi, zelfs op Changi haal ik dat niet altijd), goede wegen, aardige mensen, scherpe zakenlieden en bovenal geen enkel “zwaar moslim” gevoel maar vooral een persoonlijk gevoel van “wat heb ik dit altijd verkeerd gezien”.

Avonden in Noord Tehran’s grote villa’s met prachtige tuinen waar je alle soorten alcohol van de wereld voorgeschoteld kreeg door mensen die rechtstreeks met, of zelfs van de overheid zijn (in een land waar het niet eens te koop is in je hotel….). Lunch in de bergen met uitzicht over de stad en de natuur van de omgeving, een Shisha erbij die nooit kwam, een rekening waar je werkelijk geen enkele letter of nummer op kunt herkenne, echt eens wat anders.

Overal vers fruit, veel thee/koffie, bergen met sneeuw terwijl het heel warm was in de stad. Aan de andere kant niets te doen want er komen geen toeristen meer (yes the jewelry museum is nice, but its closed, yes the palace is nice, but its closed enzovoort) dus voornamelijk rustig wat drinken en rondrijden tussen de meetings en de Kebabs door.

Jammer dat de wereld zo ge-brainwashed wordt door CNN/BBC want het was een eye-opener. Een land waar mensen gewoon door leven als voor de val van de Shaj 1979 met veel vrijheid en ruimdenkendheid maar de overheid de boel stop zet op het eerste gezicht. Handel is gewild en vrijheid van meningsuiting veel meer dan verwacht. Geen soldaten/agenten op straat terwijl er zelfs een G15 (15 Grote landen in de ogen van Iran dan, dus Turkey, Brazil etc) top was op 1km afstand van ons hotel.

Al met al leek het alsof ik in elke andere grote warme stad ter wereld had kunnen zijn (het lijkt sterk op Madrid). Zakenlijk moeten we nog maar kijken of we er veel kunnen. De verwachtingen waren hoog dat de marges groot zouden zijn, maar aangezien al onze competitie hier al lang handelt is dat niet het geval. FYI het country risk van Iran is op het moment goedkoper te kopen dan Dubai of Spanje……

UN/US/EU sancties gooien nog wel wat roet in het eten door bank tegoeden te bevriezen, handel te verbieden en andere ellende mee te geven. Als ik het zo zie hebben al die sacties geen impact op de overheid, alleen maar op de mensen die graag meer en beter willen level dus zijn eigenlijk een onrecht voor de lokale burgers. Jammer dat de wereld niet gewoon in vrede kan leven en iedereen zijn eigen wil / geloof / toekomst mag bepalen.

Over 4 weken Saudi Arabia met het zelfde doel. Ik ben benieuwd wat ik daar van leer!

Tijn gaat 3 dagen per week naar de lokale creche Winchester. Een leuke mix van kindjes, lieve juffen, Chinese en Japanse les en liedjes zingen tijdens circle time. Voor moederdag organiseerde het schooltje een poolparty in de condo van 1 van de kindjes. Een groot waterballet met sproeiers en ballen, waterspelletjes en allerlei lekkers dat iedereen mee moest nemen (van fruit tot spareribs tot kipnuggets van McDonalds). Van Tijn kreeg ik een mooi kunstwerkje waarop stond: I love you. En een mooie boodschappentas waar verfhandjes van Tijn op stonden. Lief!
Na de poolparty ging ik meteen door naar de babyshower van Joep, met gezellige vriendinnetjes, lunch en kraamkadootjes. Paul had zijn eerste keer met 2 kinderen alleen thuis: Tijns middagdutje duurde maar 1 uur in plaats van 2, en Emma huilde zo’n 1,5 uur aan een stuk. Maar Paul heeft zich kranig geweerd!
Zondag kwamen Marco en Kate op kraambezoek en na het middagslaapje van Tijn hebben we de Marine Barrage, de waterwerken van Singapore, bezocht. Met een indrukwekkend uitzicht op de skyline van Singapore. Vooral door het pas gebouwde Integrated Resorts gebouw. Daarna nog een kidsmeal voor Tijn in de Botanische Tuin, en een fijn weekend zat er weer op.
Paul is nu 3 dagen in Dubai en volgende week 3 dagen in Iran, dus leventje is weer als vanouds.

We zijn al niet anders gewend, Emma is al weer 4 weken bij ons. Ze eet en slaapt en huilt alleen maar om aan te geven dat ze honger heeft. Tijn vindt zijn kleine zus ook lief, en geeft haar veel “kopjes”, ook sleurt hij haar wel eens aan een been over het bed. De begrippen “zachtjes” en “aaien” begrijpt hij nog niet helemaal.
Na Geesken en Martin en een paar dagen alleen met ons gezin was het weer tijd voor bezoek uit NL. Maart zou op zondag 18 april landen, maar de IJslandse vulkaan gooide roet in het eten. Na dagen nieuws, teletekst, schiphol.nl, klm.nl het Singapore Airlines ticket gecancelled, en op de gok een KLM ticket voor dinsdagavond 20 april gekocht. En jawel: de eerste dag dat er weer gevlogen werd was dinsdag! En dus kon ik woensdagmiddag een blije Maart ophalen, met Emma in de maxicosi. Een heerlijke paar dagen, waarbij vooral Tijn aan zijn trekken kwam. Er werd veel met hem gezwommen, gefietst en gewandeld. Ook bezochten Maart en Paul de koninginnedagborrels op donderdag en zaterdag, waar meer dan 1 biertje gedronken werd….Ook wat uitstapjes en Pauls 31e verjaardag gevierd met een ontbijt bij Picotin.
Omdat Maart later aankwam en weer vertrok dan gepland, was ze er nu ook 1 dag tegelijk met papa, Dat was dan weer een mooie bijkomstigheid! Maandagavond heerlijk bij de Japanner eten, daarna logeerde Maart bij Wim en Hester want zoveel ruimte hebben we niet meer met 2 kindjes.
Een emotioneel afscheid van Maart op dinsdag (in september zien we elkaar pas weer), maar gelukkig was papa er nog. Weer een fijne week met veel aandacht voor de kindjes en wat uitstapjes. Maar ook papa vertrok weer naar NL, en nu dus weer normale gang van zaken.

Een paspoort krijgen voor een pasgeborene in het buitenland is nog niet zo makkelijk. Dat begint met de pasfoto’s. Baby moet met ogen open, 2 oren in zicht en op een lichtgrijze achtergrond gefotografeerd worden. Het duurde ongeveer een half uur voordat Emma haar ogen open wilde doen….En het eindigt met een hoop papierwerk en stempels van verschillende instanties. En een bezoekje aan de ambassade, waar Emma ook bij moest zijn. Maar als het goed is heeft ze over een paar weken haar eerste paspoort.

Vrijdag 1 april kwamen Geesken en Martin aan in Singapore om ons te ondersteunen bij de dingen die komen gaan. Nog een fijn weekend met bbq, kleine uitstapjes, beetje rusten en zenuwen.
Maandag 5 april was ik jarig, iets dat we prompt ‘s ochtends allemaal vergeten waren (incluis ik), waarschijnlijk omdat niet 5, maar 6 april de grote dag was! Van de zenuwen kon ik niet stil zitten, dus lekker nog naar het strand, Tijn lekker harken in het zand en zwemmen. ‘s Avonds aten we bij ons lievelingsrestaurant: Flutes at the Fort. Een mooie black and white midden in de stad, maar een oase van rust. Waar je heerlijk kunt eten op de veranda met fijne bediening. Paul had als verrassing een grande dessert besteld waarop met chocolade stond geschreven: een fijne verjaardag and good luck with the second baby!
6 april was het dan zover, heel gek zo’n geplande keizersnee. Vanaf 8 uur nuchter, om 12.00 melden in het ziekenhuis, om 14.00 uur de OK in, en om 14.17 uur EMMA BLOEMENDAL geboren!
Een overweldigend geluksgevoel: 2 gezonde, kleine, lieve kindjes. Nu zijn we met 4!
Na een paar dagen in het ziekenuis op vrijdag weer thuis, waar bleek dat Tijn hand-foot-mouth disease had opgelopen. Een heel besmettelijk virus met uitslag. Erg gevaarlijk als Emma het zou krijgen. Dus adviseerde de dokter 1 zorger per kind. Ik zorg voor Emma, en Paul voor Tijn. Dat betekent dat ik Tijn niet mag aanraken en Paul pas ‘s avonds na het douchen met zijn dochter mag knuffelen. Niet fijn en zeker verwarrend voor Tijn. Gelukkig waren Geesken en Martin er nog om een extra handje toe te steken.
Hopelijk wordt Tijn zaterdag “gezond” verklaard en kunnen we weer normaal doen. Intussen genieten we enorm van het nieuwe mensje en haar grote broer.

Aanstaande vrijdag komen Geesken en Martin aan in Singapore, dus afgelopen weekend was het laatste weekend met z’n 3-tjes. Gek idee, waar we toch ook wel even bij hebben stilgestaan. En wat doe je dan zo’n laatste weekend? Champagne kopen voor de geboorte van ons meisje, een wijnkoelkast kopen om die champagne in te koelen en lekker naar het strand. Bedje bij strandtent Coastes, Tijn onder de sproeier en een pizzaatje delen. ‘s Avonds Gooische Vrouwen deel 5 kijken (in het donker, want het was Earth Hour). Zondagochtend mocht ik lekker uitslapen en gingen we brunchen bij Il Lido op Sentosa met onze goeie vriendjes.
Dat was de 2e keer Il Lido deze week. Afgelopen week was het restaurantweek in Singapore, dus hebben we dinsdagavond met Joris en Tessa gegeten, donderdag met z’n 2-tjes (bij Il Lido) en vrijdag geluncht met Tes en Hester. De brunch was heerlijk met prachtig uitzicht. En Tijn en Isa zijn te schattig samen, die 2 kennen elkaar goed en kunnen lief samen spelen. Maar na 3 uur aan en om de tafel was het voor de kleintjes wel genoeg. Even wassen in de wasbak en nog een middagdutje. Konden Paul en ik nog even lekker bij het zwembad liggen.
Paul nu nog 4 dagen werken, dan 2 weken vrij. Geesken en Martin hier aanstaande vrijdag en dan vanaf 6 april niet meer met 3, maar Bloemendal x4!